Tης ώρας: Είμαστε διάφανοι, όταν αυτό που δείχνουμε είναι αυτό που είμαστε- J. Dispenza

εγώ είμαι με τις «μέλισσες»

Είναι σίγουρο ότι έχουν ήδη γραφτεί- και θα γραφτούν- κείμενα, ευφυολογήματα, θέσεις για τις 100 πρώτες μέρες κυβέρνησης. Δίνεται ίσως μεγάλη σημασία στους συμβολισμούς των πρώτων 100 ημερών μιας κυβέρνησης, μεθοδολογία που έρχεται κυρίως από την άλλη μεριά του Ατλαντικού (ΗΠΑ). Θα προσπαθήσω να μην τα βάλω τα πράγματα σε ένα άσπρο- μαύρο, απλά τα εκθέτω και εγώ, ως ένας ακόμα ‘δημοσιολόγος’ της εποχής, με τα δικά του αισθήματα και οπτικές..

100 μέρες μετά τις 25 Γενάρη

Πριν αλλά και μετά τις εθνικές εκλογές του Γενάρη πολλοί λένε ότι ζούμε μια κρίση. Για κάποιο λόγο μερικοί καλοί μου φίλοι λένε ζούμε μια «μετάβαση». Εγώ πια λέω ότι ζούμε μια στασιμότητα.

Με τα δικά μου μάτια, μετά τις εκλογές του Γενάρη δε βλέπω ένα ξεκάθαρο, ηχηρό παράδειγμα νέου & διαφορετικού τύπου διακυβέρνησης.

Κάνοντας πίσω το χρόνο, πηγαίνοντας πίσω από το 2009, φρονώ ότι υπήρχε μια αέναη ευμάρεια, μια πλειοδοτική συμπεριφορά (-θες επίδομα; -θες δάνειο; ..θα το έχεις), υπήρχε ένας επίπλαστος και μάλλον επιφανειακός ευδαιμονισμός, όπως επίσης υπήρχαν τα Cayenne μερικών, το Χρηματιστήριο, οι αστακομακαρονάδες, ο ναρκισσισμός, ο ατομικισμός κα.. Υπήρχαν έξοδα μεγαλύτερα από τα έσοδα, άρα και επαναλαμβανόμενος δανεισμός. Ξοδεύαμε, χαϊδεύονταν αυτιά κλπ κλπ..

Και πριν και μετά το 2009 ζούμε ένα περίεργο κατεπείγον, ζούμε σα να πρέπει να απαντάμε στα προσφερόμενα διλήμματα και όχι στα δικά μας. Ζούμε ακούγοντας προφητικές ιστορίες (‘θα γίνουμε γκαρσόνια των γερμανών..’, ‘θα μας αγοράσουν οι κινέζοι..’), ζούμε το  ‘γερμανοτσολιάδες’ vs ‘μαθητευόμενοι μάγοι’.

Αυτά τα τελευταία 5 χρόνια τα ζούμε έντονα, η πυκνότητα των γεγονότων είναι μεγάλη (μνημόνιο- ζητήματα εθνικής κυριαρχίας- ζητήματα δημοψηφίσματος). Οι ανισότητες μεγαλώνουν, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, οι Έλληνες καταγράφονται ως ο πιο απαισιόδοξος λαός της Ευρώπης. Αυτά τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα χωρίστηκε σε ένα δίπολο: ‘μνημόνιο-αντιμνημόνιο’.

Μερικοί επένδυσαν πολιτικές καριέρες αρθρώνοντας το λόγο τους είτε στη μια μεριά, είτε στην άλλη. Συχνά και μανιχαϊστικά μπαίνει το δίλημμα ‘είσαι με εμάς τους αντιμνημονιακούς ή με τους άλλους τους μνημονιακούς’.

Όχι δε βάζω γενικευτικά το ΣΥΡΙΖΑ στην κατηγορία: ‘μανιχαϊσμός’. Στο ΣΥΡΙΖΑ φρονώ ότι υπάρχει ένα κοινωνικό δυναμικό που δεν πιστεύει στον ισοπεδωτισμό και τις κρεμάλες. Πιστεύει στην ανάγκη μιας ριζοσπαστικής επαναθέσμισης του πολιτικού. Όμως, βλέπω την επικράτηση:

-είτε στρογγυλεύσεων και λογικών τύπου ‘άσε το πρόβλημα κάτω από το χαλί- άστο για μετά’,

-είτε ‘φωνακλάδικων λογικών .. ντε και καλά ριζοσπαστικών’,

-είτε μεσσιανικών τύπων του ‘τώρα άσε ήρθε η Αριστερά’ (λες και είναι καμιά χριστιανική αίρεση κι ότι πριν δεν υπήρχαν αριστεροί ή ότι είναι οι μόνοι αριστεροί..).

Αγαπητοί μου κυβερνώντες του ΣΥΡΙΖΑ, και εγώ μισώ τους μετριοπαθείς που στρογγυλεύουν και απλά κομψεύουν τα πράγματα, που συστήνουν μια από τα ίδια δηλαδή.

Όμως, δεν είναι καλό να τσουβαλιάσουμε όλους στη βλαβερή μετριοπάθεια, ακόμα κι αυτούς που με διαύγεια σήμερα μιλούν σκληρά και αυτοκριτικά. Που μιλούν για τις εγγενείς παθογένειες της χώρας -η άρση των οποίων θα φέρει αλλαγές στην Ελλάδα. Που μιλούν για τις απαιτούμενες αλλαγές μαζί με άλλους (για να είναι πειστικές και να υπάρχουν αποτελέσματα) στο ευρύτερο πολιτικό πεδίο της Ευρώπης.

Δεν κρατάω κακία, ούτε μιλώ για εξαπάτηση τύπου ‘άλλα λέγατε πριν- άλλα λέτε τώρα’. Ούτε στέκομαι διαιρετικά όταν ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας θεωρεί αυτονόητο ένα δημοψήφισμα, σε περίπτωση που οι εταίροι μας στέκονται ως τείχος στις διαπραγματεύσεις. Ακόμα κι αν ως αρχηγός κόμματος τότε το 2011, έλεγε σχεδόν το αντίθετο για το δημοψήφισμα που είχε προτείνει ο Γ. Παπανδρέου.

Λοιπόν, προσωπικά αγαπώ το ριζοσπαστικό, όσον αφορά το επείγον και το επιτακτικό μιας νέας έκφρασης πολιτικών πραγμάτων. Δεν το αγαπώ όμως όταν κάνει μισά πράγματα.

Το μισό πράγμα που χρειάζεται ο ριζοσπαστισμός είναι να βρούμε τους φίλους και το μέτωπο, και το υπόλοιπο μισό είναι να διακηρύττουμε λύσεις ξεκάθαρες, και με πολλή δουλειά και κόπο να τις κάνουμε πράξη, χωρίς συνθηματολογία.

Ναι μπορεί να βρίσκει και να στοχεύει σωστά όσον αφορά του ποιοι είναι οι εχθροί (νεοφιλελεύθερες πολιτικές, πολιτικές των αγορών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ‘λαμόγια’, ‘συγκροτήματα’ κα), όμως με αυτή την άμετρη λογική ‘μνημόνιο-αντιμνημόνιο’ παίρνει μαζί του και πολλούς εχθρούς (συντηρητισμός- εθνικισμός- εθνολαϊκισμός). Χάνει έτσι στην απαραίτητη διαύγεια εύρεσης λύσεων και αναγκαίων συναινέσεων. Η εξεύρεση λύσεων νομίζω απαιτεί έναν προωθητικό συμβιβασμό, ένα άνοιγμα προς όλους, μια νέα ενότητα. Μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να μην τη βρήκε το καλοκαίρι του 2011 (‘ζητώ κυβέρνηση ενότητας’), ας την χτίσει ο σημερινός πρωθυπουργός.

bee

 

Έτσι, ύστερα μπορεί να χτιστεί ένα ‘ελληνικό σχέδιο διάσωσης’, ούτε ως αντιγραφή προϋπάρχοντων υποδειγμάτων, ούτε ως μονομερές μοντέλο (‘μόνοι μας’). Μια ωραία, αισιόδοξη ιστορία για το μέλλον της χώρας είναι η ιστορία της ‘μέλισσας’*, αυτήν την ιστορία να μιμηθούμε..

 

*η ιστορία της ‘μέλισσας’ εκκινεί από τον Francis Bacon, όταν σε μια φιλοσοφική κόντρα μεταξύ ‘εμπειριστών’ και ‘ορθολογιστών’ είπε να μιμηθούμε τις μέλισσες. Αντί να μιμηθούμε τα μυρμήγκια (εμπειριστές), δηλαδή να μαζεύουμε έτοιμα προγράμματα, να υιοθετούμε άκριτα μοντέλα ανάπτυξης και παραγωγικότητας, αντί να μιμηθούμε τις αράχνες (ορθολογιστές), δηλαδή μόνοι μας να υφάνουμε το μέλλον μας, ζήτησε να μιμηθούμε τις μέλισσες. Είπε, ναι να μαζεύουμε πρώτες ύλες (άνθη- νέκταρ) τις οποίες κατόπιν να τις μεταμορφώνουμε (μετασχηματίζουμε) σε κάτι καινούργιο (..μέλι), χρησιμοποιώντας τις δικές μας δυνατότητες. Η Εθνική Ανασυγκρότηση χρειάζεται να λειτουργήσουμε σαν τις μέλισσες, με την ύλη μας να φτιάξουμε ένα «ελληνικό σχέδιο διάσωσης της χώρας», με τις δικές μας προτεραιότητες, τα δικά μας ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μέσα στο διαχρονικά καλύτερο (από όλα τα άλλα) δημοκρατικό περιβάλλον του κόσμου ..την Ευρώπη.