“σκοπιά- σκοπός” και επιγενετικη..
Η τοποθέτηση της Άννας Διαμαντοπούλου σε κομματική εκδήλωση — “δε θα γίνουμε Καρυστιανού, δε χρειάζεται να βγάλουμε πάλι ένα εκατομμύριο κόσμο έξω στον δρόμο, με τον κίνδυνο να ανεβάσουμε δημοσκοπικά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου”— δεν είναι μια απλή παρατήρηση.
Είναι η συμπύκνωση μιας ολόκληρης πολιτικής σκοπιάς, που καθορίζει και τον σκοπό:
-να απορριφθεί κάθε λογική μαζικής πάλης,
-να απαξιωθεί η κινητοποίηση ως πολιτικό εργαλείο,
-να περιοριστεί η πολιτική στην αίθουσα συνεδριάσεων και στους μηχανισμούς εξουσίας.
Από αυτή τη σκοπιά, ο σκοπός δεν είναι η κοινωνική αλλαγή, ούτε η εκπροσώπηση των λαϊκών αιτημάτων, αλλά η θεσμική διαχείριση, η πολιτική με “άρωμα εξουσίας”, όπου όλα λύνονται στο τραπέζι των ισχυρών. Πρόκειται για μια οπτική που δεν έχει καμία ιστορική σχέση με το ΠΑΣΟΚ των ριζών του — ή τουλάχιστον θα έπρεπε να μην έχει.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η ίδια η φράση. Είναι η σιωπή που τη συνόδευσε. Σε μια ολόκληρη νομαρχιακή, δεν βρέθηκε κανείς να σηκωθεί και να της πει “μα τι είναι αυτά που λες;”.
Φοβάμαι αυτή η σιωπή δεν είναι απλώς αμηχανία. Σηματοδοτεί ότι η “σκοπιά” της Διαμαντοπούλου, όσο ξένη κι αν μοιάζει προς τις παραδόσεις ενός κινήματος που γεννήθηκε από συγκρούσεις και κοινωνικούς αγώνες, έχει ήδη νομιμοποιηθεί ως αυτονόητη.
Κι εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα: “είναι οι επιγενετικές αλλαγές”. Είναι η δύναμη του περιβάλλοντος στο γονίδιο το ίδιο αλλάζοντας την ίδια του την έκφραση.
Εδώ λοιπόν όταν μια πολιτική παράταξη παύει να αναγνωρίζει την ίδια της την ιστορική ταυτότητα, όταν παύει να βλέπει την κοινωνία όχι μόνο ως εκλογικό σώμα αλλά και ως δύναμη συλλογικής δράσης, τότε παύει να είναι φορέας αλλαγής. Μετατρέπεται σε σκιά του εαυτού της, αναπαράγοντας τον μικρόκοσμο της εξουσίας.
Η επιλογή είναι μπροστά μας:
-είτε θα επιμείνουμε ότι “ο σκοπός” δεν μπορεί να κρίνεται αποκλειστικά από τη σκοπιά της διαχείρισης της εξουσίας και της “θεσμικής κατοχύρωσης”,
-είτε θα αποδεχτούμε σιωπηρά πως ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ τελείωσε εκεί όπου ξεχάστηκαν οι πλατείες, τα συνθήματα και η σύγκρουση για κοινωνική δικαιοσύνη.
About Author
Δημήτρης Μπερτζελέτος
Είμαι Διαιτολόγος- Διατροφολόγος και ζω στην Τρίπολη. Είμαι γεννημένος 13 Σεπτέμβρη. 13 Σεπτέμβρη γεννήθηκε κι ο Σούπερμαν κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Είμαι το ίδιο εμφανίσιμος με αυτόν, έχω καστανά μαλλιά, λυγερό κορμί, υπερφυσικές δυνάμεις, μόνο που δε φοράω τα ρούχα του. Σαν τον Σούπερμαν πετάω στα σύννεφα αρκετές φορές, αντέχω σε χτυπήματα και επιθέσεις και ..εντάξει έχω υπεράνθρωπη νοημοσύνη, όχι όμως και ακοή (από το πολύ clubbing αυτό), ούτε πολύ καλή όραση (μου λένε όλοι να πάω σε οφθαλμίατρο). Μου αρέσει το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, ενώ κάποτε που κορόιδευα όσουν πήγαιναν για τρέξιμο μόνοι τους, τώρα βλέπω πόσο ωραίο είναι να τρέχεις μόνος καμιά φορά. Παλιότερα άκουγα ‘σκηνή Μάντσεστερ’ φανατικά, λίγο αργότερα ‘έντεχνη ελληνική μουσική’ και τώρα τελευταία ακούω μπόλικη Δυτική Αφρική (κυρίως από το Μάλι). Μου αρέσει να ταξιδεύω, αν και δεν ξέρω τι σημαίνει το να μην έχω ταξιδεύσει ως ώρας πέραν της Ευρώπης. Στην κανονική μου ζωή μού αρέσει να εκπαιδεύω ανθρώπους στη διατροφή (διαιτολόγος Τρίπολη), να μιλάω και να ασχολούμαι με το ‘πολιτικό’. Η δύναμη του ‘μετασχηματισμού’ φαίνεται να με κυριεύει και την επιδιώκω.. bertzeletos@gmail.com, @BERTZELETOS
