Το Πολυτεχνείο “ζει”, γιατί πολύ απλά “ενοχλεί”..
“Ποια οδός Ηρώων Πολυτεχνείου; Ποιοι ήρωες;”.
Πριν ενα μήνα σε μια απο τις “χαλαρές” συζητήσεις στο γνωστο μπαράκι-στέκι ετσι αναστέναξε ενας συνομιλητής μου. Ο Χρήστος, φίλος καλός ήταν εκεί στη συζήτηση, γνωρίζει οτι δεν αφήνω εύκολα κάτι πολιτικό να “πέσει” χωρίς σχολιασμο. Έμεινε έκπληκτος που δεν απάντησα.
Κοίτα Χρήστο ο γνωστός Τάκης Τσουκαλάς απάντησε σε εναν τύπο που δήλωνε φιλαθλος του ΠΑΟ στο μπασκετ και φίλαθλος του ΟΣΦΠ στο ποδόσφαιρο με ενα τυπου: “με μαλάκες δε μιλάω”.

Εντάξει ο αμφισβητίας του Πολυτεχνείου δεν ειναι μαλάκας, απλά ειναι αλλού. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έλειπε η στοιχειώδης προϋπόθεση του διαλόγου. Λοιπόν όλοι μπορούμε να συζητάμε με ανθρώπους που διαφωνούμε βαθιά. Δε νιώθω υποχρεωμένος όμως να διαπραγματεύομαι την αξία της αντίστασης στην ανελευθερία. Δεν είμαστε στο 0.
Είναι όπως το είπε ο Νικόλας Σεβαστάκης: Πώς συζητάς με έναν φασίστα; Απλώς δεν συζητάς.. ( https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/pos-syzitas-me-enan-fasista-aplos-den-syzitas )
Και κυρίως τέτοιες συζητήσεις δεν κάνεις στα social media. Εκεί που η ασφάλεια του πληκτρολόγιου γεννάει τέρατα..

